Berlin. Kamień, Który Milczy
Na ziemi tej, gdzie jeszcze echa wojny brzmią,
Niemcy głaz złożyli, pamiątkę chłodną.
Sześć milionów serc, co z nienawiści zgasły,
Kamień miał pomieścić, żałobę płodną.
Z biało-czerwoną dumą, z krzyżem w dłoniach,
I wieńcem z kwiatów, jak łza na kamieniu,
Szli Polacy oddać hołd, w cichym pokłonie
Przed zapomnieniem, co kąsa w istnieniu.
Nie wolno było stanąć u postumentu,
Gdzie pamięć wdzięczności miała wiecznie trwać.
Nastała izolacja, mocą agresji,
Krzyż o zbrodni nie może przypominać.
To po co ten kamień? Po co ten twardy gest?
By zamknąć usta tym, co chcą pamiętać.
Czy głaz jest znakiem milczącego protestu
Przeciw prawdzie, która chce wiernych witać.
Gdy kamień milczy, a pamięć cicho krwawi,
Co z wybaczeniem?. Jest tylko pytanie:
Kto tym gestem na tkance żywej się bawi,
Że brak miejsca na krzyż i moje pienie?
