NBA: Aura talizmanu czy coś więcej? Niezwykła passa młodej gwiazdy OKC

W profesjonalnym sporcie, gdzie różnice między zwycięstwem a porażką są często marginalne, statystyki rzadko bywają jednoznaczne, jednak przypadek Cheta Holmgrena, młodej gwiazdy Oklahoma City Thunder, wymyka się wszelkim schematom. Po ostatnim zwycięstwie nad Los Angeles Clippers, w którym podkoszowy zanotował imponujące 30 punktów, 14 zbiórek i cztery bloki, jego zespół oficjalnie przypieczętował pierwsze miejsce w Konferencji Zachodniej. Tym samym 23-latek przedłużył passę, która wydaje się wręcz nieprawdopodobna: na każdym etapie kariery – od liceum po NBA – jego drużyny zawsze kończyły sezon regularny jako rozstawione z numerem jeden.

Fundamenty pod tę bezprecedensową serię zostały położone w szkole średniej, jeszcze w Minneapolis. W latach 2018–2021, grając w barwach Minnehaha Academy, Chet Holmgren poprowadził swój zespół do czterech z rzędu pierwszych miejsc w rankingu (przed fazą pucharową). Już wtedy przejawiał cechy zawodnika niemalże kompletnego, łącząc elitarne warunki fizyczne i ochronę obręczy z umiejętnościami typowymi dla rozgrywających. W swoim ostatnim roku w liceum notował średnio 20,8 punktu i 12,6 zbiórki na mecz, stając się dominującą siłą po obu stronach parkietu.

Przejście o poziom wyżej, na uczelnię, nic pod tym kątem nie zmieniło. W 2022 roku, reprezentując barwy Uniwersytetu Gonzaga, Holmgren był kluczowym elementem zespołu, który zakończył sezon z bilansem 28-4, co dało mu rozstawienie z „jedynką” w prestiżowym turnieju NCAA.

Jako filar jednej z czołowych linii defensywnych w kraju, Chet notował średnio 3,7 bloku na mecz, trafiając przy tym imponujące 39% rzutów z dystansu. Co było dalej? Choć jego debiut w najlepszej koszykarskiej lidze świata opóźnił się o rok z powodu poważnego urazu stopy, był to jedyny moment przestoju w jego karierze, który – jak się później okazało – nie przerwał jego zwycięskiej aury.

Gdy Holmgren w końcu wybiegł na parkiety NBA, wzorzec natychmiast powrócił. W swoim debiutanckim sezonie pomógł Oklahoma City Thunder zdobyć pierwsze miejsce na Zachodzie. Zresztą rok później podopieczni Marka Daigneaulta podnieśli poprzeczkę jeszcze wyżej, kończąc sezon z bilansem 68-14 i zdobywając mistrzowski tytuł – pierwszy od czasu przenosin z Seattle.

Obecna kampania to kontynuacja tej dominacji. OKC zapewnili sobie miano najlepszej drużyny ligi już na dwa mecze przed końcem rozgrywek (bilans 64-16). Rzecz jasna, spora w tym zasługa Cheta, który gra najlepszą koszykówkę w karierze (średnio 17,1 punktu, 8,9 zbiórki i 1,9 bloku na mecz).

– To robi wrażenie, ale oczywiście to wszystko nie ma znaczenia, jeżeli ostatecznie nie wygrywasz — i doskonale o tym wiemy. Ale drużyny, które sięgają po zwycięstwo, mają pewne wspólne cechy i spełniają te same warunki. Dlatego odhaczanie kolejnych punktów to dla nas sygnał, iż zmierzamy we adekwatnym kierunku – studził nastroje lider drużyny i jeden z głównych kandydatów do nagrody MVP, Shai Gilgeous-Alexander.

Wydaje się jednak, iż sukcesy Holmgrena nie są dziełem przypadku — to raczej efekt jego unikalnego stylu gry. 23-latek potrafi podnosić sufit możliwości zespołu, nie potrzebując przy tym piłki w rękach przez większość akcji. Dzięki umiejętności rozciągania gry w ataku i elitarnej defensywie idealnie odnajduje się w systemach opartych na wielu gwiazdach. Niezależnie od zmian w składzie czy taktyce, efekt pozostaje niezmienny — podkoszowy OKC nigdy nie rozpoczynał play-offów z niższego miejsca niż pierwsze. Teraz jednak ta imponująca passa stanie przed najtrudniejszym testem w walce o obronę mistrzowskiego tytułu.