W wielu sportach listopad kojarzy się z wkraczaniem sezonów w decydującą fazę, kiedy to krystalizują się faworyci do triumfów w najbliższych miesiącach. Zupełnie inaczej sytuacja wygląda w przypadku tenisa, który już niedługo zapadnie w sen zimowy trwający aż do początku kolejnego roku. Wobec tego trudno o lepszy czas na podsumowanie rywalizacji w damskim tourze, który przyniósł sporo niespodzianek.
Gdyby jeszcze rok temu ktoś powiedział, iż największy polski wielkoszlemowy sukces w 2026 roku nie będzie należał do Igi Świątek, to większość chyba złapałaby się za głowę. Mniejszość naiwnie liczyłaby na imponujący powrót Huberta Hurkacza, a tylko szaleńcy wskazaliby na Maję Chwalińską, która do tej pory była zawodniczką z trzeciego szeregu WTA. W celu dodania patosu można oczywiście zacytować Antoine de Rivarola – „kto zna prawdę dzień przed wszystkimi, ten przez 24 godziny uchodzi za idiotę”, ale patrząc na trzeźwo na jej sukces (jakim niewątpliwie było dotarcie do finału Ronald Garros), trzeba powiedzieć, iż nie wróżył go chyba nikt. Grono sympatyków Polki powiększyło się w ciągu dwóch tygodni prawdopodobnie o kilkaset procent, a do pełnej „chwalińskomanii” zabrakło tylko wygranej w finale, gdzie 25-latka musiała uznać wyższość Mirry Andriejewej. Po fenomenalnym występie na paryskich kortach Chwalińska zaznała lekkiej zadyszki, której kres położyła jednak podczas turnieju WTA 1000 w chińskim Wuhan. Tam urodzona w małopolskim Miechowie zawodniczka sięgnęła po swój pierwszy tytuł WTA, a w półfinale pokonała… Igę Świątek.
Czasowa zmiana warty?
No właśnie. Bo dla pierwszej rakiety Polski miniony rok przybierał najróżniejsze barwy. Zdecydowanie więcej było jednak odcieni szarości niż tęczy, tym bardziej porównując go z poprzednimi, kiedy to Świątek swoimi występami potrafiła zgromadzić przed telewizorami całą Polskę. Sezon 2026 w jej wykonaniu na pewno nie był tragiczny – w końcu drużynowo dotarła ona do finału United Cup, a przede wszystkim zwyciężyła w turnieju WTA 1000 rozgrywanym w Montrealu.
Dozę niepokoju budzić mogą jednak wielkoszlemowe występy Świątek. W nich docierała do: ćwierćfinału (Australian Open), IV rundy (Roland Garros), III rundy (Wimbledon) i znów IV rundy (US Open). Był to dla Polki pierwszy od 2021 roku sezon, podczas którego ani razu nie podniosła jednego z czterech najbardziej prestiżowych tytułów. Świątek nie zdołała także awansować na wieńczący kampanię turniej WTA Finals, ponieważ w rankingu WTA Race zajęła nieszczęśliwe, bo pierwsze nie gwarantujące występu, dziewiąte miejsce. Nie ma więc co pudrować rzeczywistości. Na szczęście nie robi tego także sama zawodniczka, która zareagowała i od kwietnia 2026 roku pracuje z nowym trenerem – Francisco Roigem, wcześniej znanym choćby z członkostwa w sztabie Rafaela Nadala.
Jelena Rybaikna wycofała się z turnieju WTA Finals. / Źrodło: Wikimedia Commons, https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Elena_Rybakina_%282023_US_Open%29_15.jpg, fot. Hameltion (CC BY-SA 4.0)Sezon Rybakiny
Minione kilkanaście miesięcy w świecie damskiego tenisa bezsprzecznie należały do reprezentantki Kazachstanu – Jeleny Rybakiny, liderki rankingu WTA. Zawodniczka, która w ostatnich latach często atakowała z drugiego rzędu dwie tenisowe tuzy, czyli wspomnianą Igę Świątek i Arynę Sabalenkę, w końcu miała swój czas, w którym to cała reszta próbowała gonić za nią, a nie odwrotnie (swoją drogą, trudno nie znaleźć tutaj męskiej aluzji i rywalizacji Nadala z Federerem, do której później włączył się Novak Djoković). Na szczególną uwagę zasługuje fakt, iż Rybakina w większości idealnie trafiała z formą na Wielkie Szlemy. Wygrała bowiem dwukrotnie na twardej nawierzchni – w Australii na początek sezonu oraz w Stanach Zjednoczonych Ameryki podczas finiszu. Do dwóch tytułów najwyższej wagi Kazaszka dorzuciła dwa kolejne o randze WTA 500. Mowa o halowej wygranej na mączce w Stuttgarcie, a także triumfie w chińskim Ningbo.
Spadki formy
Jeśli chodzi jednak o cykl WTA 1000, w nich Rybakina nie była już dominatorką, ponieważ nie zwyciężyła w żadnym z 10 takich turniejów. Co prawda dwukrotnie występowała w finale, natomiast w Kalifornii (Indian Wells) przegrała z Sabalenką, a w Toronto ze Świątek. Jedyną zawodniczką, która zaliczyła dwa triumfy w „tysiączkach” jest właśnie Białorusinka. Wobec trwającej agresji Rosji na Ukrainę, wspieranej przez reżim Łukaszenki (z którym to pośrednio, choćby jeżeli tylko brakiem jawnego sprzeciwu, związana jest Sabalenka), wraca dyskusja o tym, czy powinna ona w ogóle mieć prawo do występowania w tourze.
Na szczęście dla Świątek, Polka nie jest jedyną tenisistką, która w okresie 2026 cyklu WTA zaliczyła zniżkę w porównaniu z jej dokonaniami w poprzednich latach. Za idealny przykład posłużyć może Amerykanka – Amanda Anisimowa, która z rewelacji 2025 roku stała się zawodniczką często odpadającą już w pierwszych rundach turnieju. A pamiętajmy, iż chodzi o dwukrotną finalistkę turniejów wielkoszlemowych – Wimbledonu oraz US Open. jeżeli mowa o jej występach na najważniejszych tenisowych scenach, to tylko w Melbourne udało się jej dotrzeć do ćwierćfinału, z kolei w Londynie, Paryżu i Nowym Jorku regularnie odpadała już na poziomie trzeciej rundy. Najlepszym występem Anisimowej z 2026 roku pozostaje dotarcie do półfinału turnieju WTA 1000 w Dubaju. Po przebojowym poprzednim sezonie można się więc było spodziewać utrzymania dobrej dyspozycji, jednak na przeszkodzie stanęły między innymi problemy zdrowotne, a konkretnie nawracająca kontuzja nadgarstka, przez którą 25-latka musiała przedwcześnie zakończyć swoje poczynania i skupić się na przygotowaniach do kolejnych batalii. Te nastąpią jednak dopiero w 2027 roku.
Mateusz DUKAT

2 dni temu
















