Jeśli ktoś postanowiłby napisać książkę relacjonującą dzieje seniorskiej reprezentacji Polski kobiet, to ostatnie trzy lata byłyby materiałem na najbardziej wzruszające strony. Jej najpiękniejszy rozdział może jednak dopiero zostać zapisany. Na początku grudnia podopieczne Niny Patalon zagrają bowiem w dwumeczu z Irlandią o historyczny awans na Mistrzostwa Świata. 1 oraz 5 grudnia to daty, które każdy kibic polskiej reprezentacji powinien zakreślić w kalendarzu na czerwono.
Zaczęło się jesienią trzy lata temu, gdy w ramach pierwszej edycji Ligi Narodów Polki wygrały grupę Dywizji B z Serbią, Ukrainą i Grecją, zdobywając 16 z 18 punktów. Choć gra w Dywizji A w 2024 roku zakończyła się kompletem porażek, umożliwiła Biało-czerwonym grę w barażach o Mistrzostwa Europy. Wygrane dwumecze z Rumunią, a następnie z Austrią oznaczały pierwszy awans na wielki turniej w historii seniorskiej reprezentacji Polski kobiet. Zawodniczki Niny Patalon zajęły trzecie miejsce w bardzo wymagającej grupie, przegrywając 0:2 z Niemcami oraz 0:3 ze Szwecją i wygrywając z Danią 3:2.
Optymistyczne analogie
Rozegrany w lipcu 2025 roku turniej poprzedziła kolejna edycja Ligi Narodów. Reprezentacja powtórzyła wówczas wynik sprzed niespełna dwóch lat, zdobywając 16 z 18 punktów w rywalizacji z Irlandią Północną, Bośnią i Hercegowiną oraz Rumunią. W drugim podejściu do Dywizji A, której mecze były rozgrywane od marca do czerwca tego roku, Biało-czerwone zakończyły zmagania za Francją (0:2 u siebie i 1:4 na wyjeździe), Holandią (2:2 u siebie i 1:3 na wyjeździe) i… Irlandią (2:3 u siebie i 0:1 na wyjeździe). Ale dlaczego tak bardzo skupiamy się na występach w Lidze Narodów? Otóż tegoroczna kampania stanowiła jednocześnie eliminacje do Mistrzostw Świata. Bezpośredni awans uzyskały tylko zwyciężczynie czterech grup Dywizji A. Pozostałe 12 zespołów, wraz z 12 reprezentacjami z Dywizji B i ośmioma z Dywizji C, utworzyło osiem ścieżek barażowych. W październikowym półfinale Polki trafiły na zespół z Dywizji B – Belgię, z którą rozprawiły się po konkursie rzutów karnych. Znacznie łatwiejszą przeprawę miała Irlandia, która w dwumeczu odprawiła Kazachstan z Dywizji C 12:0.
Przytoczone fakty wcale nie oznaczają, iż kadra prowadzona przez Ninę Patalon jest na straconej pozycji. – Oceniam te szanse na 50%, Irlandię już znamy, dwa razy ograła nas wiosną, ale nie jest zespołem klasy Francji czy Holandii, z którymi także rywalizowaliśmy w Dywizji A Ligi Narodów. Rywal grający nieprzyjemnie, ale absolutnie w zasięgu Polski. Mamy swoje atuty i mentalność zwycięzcy, zbudowaną na dwumeczu z Belgią, zakończonym rzutami karnymi. Polki trzy razy wstawały po ciosach, a to bardzo dobry fundament pod decydującą fazę barażową. Przed Belgią byłem optymistą i teraz też jestem. Uważam, iż powtórzy się casus Austrii z 2024 roku. Dwie porażki wiosną i dwie wygrane jesienią. choćby układ spotkań, pierwszy mecz w domu, jest identyczny. A nasze piłkarki grają w klubach i zbierają coraz lepsze statystyki – analizuje dla Fenestry Michał Zawacki, wieloletni komentator stacji TVP Sport oraz stały komentator meczów reprezentacji Polski kobiet.
Zespół bez kompleksów
Poruszony w wypowiedzi wątek mentalności jest niezwykle ważny. Rewanżowe starcie z Belgią polskie zawodniczki rozpoczęły bowiem bardzo nerwowo, ale z czasem zaczęły grać coraz lepiej, co udokumentowały jednobramkowym prowadzeniem do przerwy. Kilka minut po wznowieniu gry ponownie na prowadzenie w dwumeczu niespodziewanie wyszły Belgijki. Polki odpowiedziały po 60. minucie bombą posłaną z dystansu przez Ewelinę Kamczyk, ale gol został anulowany po analizie VAR. Kilkadziesiąt sekund później Paulina Tomasiak świetną indywidualną akcją zapewniła nam dogrywkę, a w niej gola strzeliła… Belgia. Gdy sytuacja wydawała się już beznadziejna, w 116. minucie odpowiedzialność na swoje barki golem na 3:2 wzięła Ewa Pajor, ale w konkursie rzutów karnych nie wykorzystała swojej próby. Nie pomyliły się natomiast jej koleżanki, a dwie „jedenastki” wybroniła Kinga Seweryn.
Długimi fragmentami rewanżowego starcia z Belgią Polki prezentowały wysoką jakość gry, co w zestawieniu z postawą mentalną, świadczy o harmonijnym rozwoju zespołu od kwietnia 2021 roku prowadzonego przez Ninę Patalon: – Moim zdaniem nabrała doświadczenia, co było widać w meczach z Belgią. Pojawiły się w niej nowe piłkarki, które odważnie wchodzą do składu, grają bez kompleksu i dają reprezentacji dużo jakości. Nazwisko Kingi Seweryn odmieniliśmy już przez wszystkie przypadki, ma doskonałe warunki, trenuje w bardzo mocnym klubie, a jej doświadczenie z meczów Division 1 czy Ligi Mistrzyń będzie naszej reprezentacji potrzebne. Patrycja Sarapata, mimo zmęczenia wynikającego z ponad 1000 minut rozegranych w klubie, dała mnóstwo energii w Gdańsku. Po Euro mieliśmy kilka zmian w sztabie, ten nowy zespół gwałtownie się zaadaptował, a piłkarkom taka pewność trenerów jest bardzo potrzebna. Było też kilka zmian w składzie, wynikających z długiej listy kontuzjowanych, ale też rozwoju młodych piłkarek, takich jak Magda Piekarska czy Zuzanna Witek. One, na razie, są potrzebne na treningach, ale za chwilę mogą być potrzebne na boisku… Poza wszystkim Reprezentantki są pewniejsze siebie, mają w szatni drugą najlepszą piłkarkę świata i nie boją się, moim zdaniem, rywalizacji z najlepszymi – ocenia Michał Zawacki.
Przedwczesna radość?
Jak natomiast w zestawieniu z naszą kadrą prezentuje się reprezentacja Irlandii? Od powstania Ligi Narodów zespół z „Zielonej Wyspy” w każdej edycji grał na tym samym poziomie, co my. Najpierw wygrał grupę Dywizji B z kompletem punktów. W 2024 roku spadł z Dywizji A z dorobkiem jednej wygranej. W edycji rozgrywanej tuż przed Euro Irlandia zajęła drugie miejsce w grupie Dywizji B, co sprawiło, iż jej losy w tym roku skrzyżowały się z Polską. Poza dwoma wygranymi z kadrą Niny Patalon, Irlandki raz pokonały Holandię, kończąc rywalizację z dziewięcioma punktami. Nie pojechały jednak na Euro 2025 po przegranym finale baraży z Walią. To porównanie wpisuje się w tezę postawioną przez Michała Zawackiego; choć Irlandia będzie wymagającym przeciwnikiem, to pozostaje ona w naszym zasięgu.
Może się jednak okazać, iż choćby wygrana w grudniowym dwumeczu nie zapewni Polkom udziału w Mistrzostwach Świata. Bezpośredni awans na Mundial spośród ośmiu par finałowych uzyska bowiem siedmiu zwycięzców sklasyfikowanych najwyżej w rankingu Ligi Narodów. Najgorszy ze zwycięzców będzie musiał zagrać w lutym w jeszcze jednym finałowym meczu baraży interkontynentalnych. W przypadku wygranej taki status przypadnie reprezentacji Polski, pod warunkiem, iż każdą z siedmiu pozostałych par wygrają drużyny z Dywizji A (a Anglia pokona Ukrainę). euforia z bezpośredniego, historycznego awansu na najważniejszy kobiecy turniej reprezentacyjny już w grudniu będzie więc możliwa, jeżeli swój dwumecz wygra któryś z zespołów z Dywizji B.
Jaka natomiast powinna być przyszłość kadry i selekcjonerki Niny Patalon w przypadku niepowodzenia misji „awans na Mundial”? – Najlepiej gdyby to zespół wypowiedział się anonimowo, czy przez cały czas jest chemia i czy obie strony mogą konstruktywnie współpracować. Tylko to ma sens – praca z celem i jego realizacją. Ale to się nie wydarzy, bo PZPN nie praktykuje takich rozwiązań, a decyzję jednoosobowo podejmuje Prezes. jeżeli nie zagramy na Mundialu, moim zdaniem, Nina Patalon sama poszuka dla siebie nowych wyzwań. Nie lubi się zatrzymywać, mocno stawia na rozwój i pewnie będzie chciała pracować za granicą, choć szkoda będzie jej zostawić swoje „dzieci”. Pamiętajmy, iż z wieloma z piłkarek kadry pracuje już ponad 10 lat, w różnych miejscach i kategoriach wiekowych. Na szczęście to nie moja decyzja, bo po tym, jak kadra wyglądała przeciwko Belgii w Gdańsku, dałbym Patalon pracować dalej. Tam był ogień w oczach i pod butami i mądrość w głowach – kończy Michał Zawacki. Jedno jest pewne – dywagacje na temat najbliższych losów kadry najskuteczniej rozwieje awans na Mistrzostwa Świata.
Igor DZIEDZIC

2 dni temu















